Schronisko wybudowano w 1924 roku dzięki staraniom rodziny Schaffgotschów oraz Sekcji Miejskiej Związku Karkonoskiego. Przyczynił się do jego powstania także dr Josef Siebelt, lekarz pracujący w uzdrowisku, który sprawił, iż Świeradów Zdrój zdobył popularność wśród licznej niemieckiej ludności.
Schronisku nadano styl śląsko-łużycki. Wzniesione zostało poniżej szczytu na wysokości 1107 m n.p.m. Rodzina Kober była jego pierwszymi gospodarzami prowadząc schronisko, aż do 1945 roku. Po zakończeniu wojny Schronisko na Stogu Izerskim w dalszym ciągy spełnia rolę schroniska górskiego.

Świeradów Zdrój (450 - 650 m. n.p.m.) to malowniczo położona w Górach Izerskich miejscowość, należąca do najstarszych uzdrowisk na Dolnym Śląsku.
Świeradów leży na północnym stoku Gór Izerskich, w dolinie rzeki Kwisy, w tak zwanym Obniżeniu Świeradowskim, które stanowi ciągnąca się na długości 10 km wąską dolinę prowadząca do Rozdroża Izerskiego.
Od strony zachodniej i południowo-wschodniej doliny zmnajduje się Wysoki Grzbiet, a z kierunku północno-wschodniego i wschodniego góruje Grzbiet Kamienicki. Centralna część Świeradowa leży w rozszerzeniu doliny, u podnóża Izerskiego Stogu (1107 m) i Sępiej Góry (828 m. n.p.m.).
Historia Świeradowa Zdroju sięga wzmianek o osadzie leśnej powstałej w górnym biegu rzeki. Związane są z nim również XI-wieczne legeny o wodach z magicznymi właściwościami, a także o średniowiecznych poszukiwaczach skarbów penetrujących te tereny. Historia tej miejscowości łączy się z dziejami plemion łużyckich; pierwsza osada powstała na przełomie XIII i XIV wieku i swoją nazwę wzięła właśnie od nich: Flyns (późniejsze niemieckie: Flinsberg). W 1559 roku używano nazwy Flinsberg, która przetrwała, aż do 1945 roku.
O świeradowskich wodach po raz pierwszy napisał w 1572 r. berliński lekarz Leonard Thurneysser. W 1600 roku Kasper Schwenckfeldt pisze o "kwaśnych wodach mineralnych, której biją ze źródła przy wsi Fegebeutel pod wysokim lasem". Jes też o nich wzmianka w kronice śląskiej Fryderyka Luca z 1683 roku, a także o leczniczych właściwościach świeradowskich wód mówią zapiski z badań przeprowadzonych w 1783 roku.
Prawa miejskie uzyskał w 1946 roku, a współczesna nazwa Świeradów Zdrój powstała w wyniku plebiscytu przeprowadzonego w 1947 roku w ramach ogólnokrajowej akcji repolonizacyjnej, zmieniono wtedy nazwę z Wieniec Zdrój na Świeradów Zdrój.

Na Izerskiej Hali, zdala od najbliższych zabudowań, stoi bardzo popularne wśród studentów (zwłaszca wrocławskich) schronisko górskie Chatka Górzystów. Nie ma w nim prądu a w piecu trzeba samemu rozpalić ogień - wcześniej porąbać drewno.
Nie ma też wody, przynosi się ją z pobliskiego strumyka, a toaleta stoi na zewnątrz. Jednak każdy, kto choć raz przestąpił próg tego domostwa, zasiadł przed kominikiem w sali kominkowej a wieczorem wsłuchał się w ciszę Izerskiej Hali wie, iż nie da się tego miejsca z niczym innym porównać.
Przez Izerską Halę możemy przejść niebieskim szlakiem prowadzącym ze Świeradowa Zdroju do Rozdroża pod cichą Równią; prowadzi przez nią narciarska trasa biegowa z Jakuszyc.

Rozciąga się na wysokości 840-880 m; jest piękną halą śródgórską stanowiącą obniżenie w dolinie Izery u spływu Jastrzębnika, Wrześnika i Jagnięcego Potoku. Izerska Hala to torfowisko objęte na Kobylej Łące ochroną w rezerwacie.
Spotkać tu możemy wiele gatunków roślin bagiennych należących do reliktów okresu zlodowacenia, m.in. brzozę karłowata, jałowiec halny, bażynę czarną, czy maliny moroszki. Na Hali Izerskiej rośnie, najniższej w Sudetach, kosodrzewina.
Stąd właśnie pochodzi borowina wykorzystywana w uzdrowiskowym Świeradowie Zdroju. Torfowiska ciągną się po stronie polskiej i czeskiej zajmując obszar kilku kilometrów. Przez Halę Izerską płynie rzeka Izera. Klimat tu panujący porównuje się do warunków panujących na obszarach północnej Skandynawii; duża ilość opadów, idealne warunki śniegowe.
Na Izerskiej Hali, w drugiej połowie XVII istniała osada o nazwie Izera. Założyli ją czescy uchodźcy religijni - ewangelicy. Osada w 1747 roku liczyła 13 zagrodników i chałupników; w jej skład wchodziły budy pasterskie, a w 1880 r. było ich 38. Zbudowno także młyn wodny. Przed 1945 r. tutejsze gospody dysponowały blisko 100 miejscami noclegowymi, wybudowano także schronisko młodzieżowe; teren ten cieszył się popularnościa ówczesnych narciarzy. W 1933 roku Izera liczyła 134 mieszkaców, po 1945 systematycznie się wyludniała.

Kolej gondolowa na Stogu Izerskim to zupełnie nowa inwestycja turystyczna w śląskiej części Gór Izerskich. Służyć ma przede wszystkim narciarzom chcącym poszaleć na trasie zjazdowej na Stogu Izerskim. Ponieważ jednak dostosowano ją do przewożenia rowerów - także miłośnicy 2 kółek skorzystają. Kolej czynna jest przez cały rok, obsługując w sezonie zimowym narciarzy, a latem turystów pieszych i rowerowych. Do dyspozycji turystów uruchomiona jest gatronomia na dolnej i górnej stacji, ponadto na dolnej stacji znajduje się szkoła narciarska oraz wypożyczalnia sprzętu sportowego wraz z serwisem.